Zzzzz

Volgens mij is mijn Nederlands goed. Als ik naar de Nederlandse radio luister, dan begrijp ik bijna alles. Maar het spreken in het Nederlands gaat moeilijk. Als ik iets in het Nederlands wil zeggen, dan word ik onzeker en nerveus. Of ik kan geen geschikt woord vinden. Soms is mijn woordvolgorde verkeerd. En ik weet dat ik meer moet oefenen. Daarom praat ik vaak met mezelf in het Nederlands. Dat gaat min of meer goed. Mijn denkbeeldige vriend stelt dan vragen in het Nederlands :)) Soms is dat toch vervelend. Er bestaat een plek waarin mijn Nedrlands uitstekend is. Net zo vloeiend als mijn moedertaal. Echt om een 10 te krijgen! Geen enkele fout! Helaas gebeut dat alleen in mijn dromen. Daar spreek ik dikwijls Nederlands. Dat betekent dat ergens in mijn onderbewustzijn het vloeiende Nederlands bestaat. Maar als ik wakker word, dan kan het er niet uit. Hopelijk zal het op het einde van vierde jaar beter worden. Of niet, dan kan in mijn CV gewoon staan: taalvaardig...tijdens de remslaap.

PAARS

Vandaag heb ik een meisje in paarse winterjas gezien. Die was zo mooi en hoewel ik probeerde om niet opvallend na te kijken, bleef mijn blik op die mooie parse winterjas. Wat ik eigenlijk mooi vond was niet de winterjas zelf maar die duivelse kleur die zo aantrekkelijk was. Toen dacht ik hoeveel parse kleding ik in mijn kast heb. En ik kwam tot de conclusie dat het om 70 percent van mijn kleren gaat. Want paars is mijn favoriete kleur. Soms denk ik dat ik van die kleur bezeten ben. Paars maakt me gelukkig. Eigenlijk bestaat paars niet als de enige kleur. Het bestaat uit rood, blauw en wit. Volgens mij is deze combinatie magisch want het maakt iets dat uitstekend is. Ik kan niet verklaren wat ik in verband met die kleur voel. Het is moeilijk te zeggen. Maar als ik paars draag voel ik me goed en ik voel dat het mijn grondgebied is. En mijn kamer is ook paars. Dus samen met kleren heb ik mijn eigen paarse wereld. Voor mij is paars meer dan een kleur.

Deze blog is saai

Dit zal een vervelende blog zijn want ik heb geen inspiratie. Er geberud niets interessants in de loop van deze dag...of enkele andere dag... Ik word depressief wegens het slechte weer. Het is te koud maar dat weten jullie allemaal. Vandaag ben ik al twee keer aan de universiteit geweest. Maar ik had geen zin in leren. Ik wou graag thuis blijven. Ik haat zulke dagen! Ik wil dat de zon schijnt hoewel dat onmogelijk is want de winter is op zijn weg...Misschien zou ik over mijn dromen kunnen schrijven maar dan kunnen sommigen denken dat ik altijd over mezelf schrijf omdat ik egocentrisch ben. Ik wil geen ik,ik,ik blogs schrijven. Geen sprake van! Eigenlijk heb ik angs voor mensen die egocentrisch zijn. Mijn ex-vriend zegt dat iedereen egocentrisch is. Dat het in onze natuur staat. Nou, misschien is dat toch zo. In dat geval zal ik proberen om niet te egocentrisch te zijn...Dat is alles want ik moet wachten op mijn oom en zijn vriendin die bij ons straks zullen komen. Hopelijk zal mijn volgende blog interessanter zijn.

Met tranen in mijn ogen...

Ik luister nu naar Florence & The Machine - What The Water Gave Me, en ik vind dit lied zeer mooi. Ook word ik triest ervan. Waarom is dat zo weet ik eigenlijk niet. Het lijkt dat ik altijd iets droevigs in bijna elk lied kan vinden. Dus ik luister en wacht op tranen te verschijnen. Maar het is goed dat ik niet onverschillig ben. Dikwijls probeer ik te ontdekken wat is dat in een lied dat mij triest maakt. Ik kom tot de conclusie dat het de combinatie van de stem en muziek is. De woorden zelf hebben soms weinig invloed op mij. Sommige zangers zouden over vuil toilet kunnen zingen en ik zou toch huilen waarschijnlijk wegens hun kermende stem en trage muziek. Bijvoorbeeld Maynard James Keenan (Tool) vind ik zo een goede zinger. Ik wardeer zijn zachte, kermende stem hoewel ik de tekst soms niet onmiddelijk versta. En ik snik ervan. Toch heeft Adele en haar Someone Like You de grootste invloed op mij. Als ik dit hoor wordt mijn gezicht altijd nat. Elke keer.

Wat is jouw lied om te huilen?