недеља, 16. мај 2010.

Hari Van Mata Hari - Leila


Er ruikt de wind het veld af
En de pijn volgt me als een schaduw
Zuch je ergens voor mij?
Waar ben jij van mij verborgen?
Stop een rozemarijn in jouw haar
En nog een bloem bij een fontijn
Leila, zou jij iemand anders kunnen houden?

Als men vanmorgen een huwelijksaanzoek doet
Weet dat ik er niet zal zijn.
Het is makkelijk om een verdriet te vergeven
Maar de liefde nooit!
Zou jij iemand anders kunnen houden?

Duif, mijn duif brengt haar de tranen in plaats van een lied
Ik ga weg alsof ik schuldig ben
Omdat ik van die verbodene hield

Duif, mijn duif brengt haar de tranen in plaats van een lied
Ik ga weg alsof ik schuldig ben
Omdat ik jij- die verbodene hield
Omdat ik van jij hield
Leila

En nu in het Servisch...

Niz polje vjetar miriše
I bol me prati kao sjena
Da l' negdje za mnom uzdišeš?
Gdje si od mene sakrivena?
U kosu stavi ruzmarin
I jedan cvijet kraj šadrvana
Lejla, zar bi mogla ti drugog voljeti?

Ako te sutra zaprose
Znaj tamo neću biti ja
Lako se tuge oproste
Al' samo ljubav nikada
Zar bi mogla ti drugog voljeti?

Golube, moj golube nosi joj suze mjesto pjesme
Ja odlazim k'o da sam kriv
Što voljeh onu koju ne smijem

Golube, moj golube nosi joj suze mjesto pjesme
Odlazim k'o da sam kriv
Što voljeh tebe koju ne smijem
Što voljeh tebe
Lejla

понедељак, 10. мај 2010.

[censored]

Ik lees kranten en ik kijk tv en ik zie dat er iets mis met deze maatschappij is. Velen zijn hier agressief en ontevreden met het leven. De chaos is overal, in de bussen, straten, families...diep in de maatschappij. Het is gevaarlijk om hier te leven want je weet nooit wanneer iemand jij of jouw vrienden provoceren of slaan gaat. Mijn ouders zeggen dat vroeger het beter was. Nou, ik ben die verhalen beu. "Het was beter, het was beter" zeggen ze. Ja... het WAS! Helaas is het nu vreselijk. En ik moet hier blijven en die praatjes luisteren. Er bestaan groepjes van mensen die heel agressief zijn en ze hebben de macht om alles te doen. Als ze willen kunnen ze de hele stad ruЇneren. In feite hebben die mensen het minderwaardigheidscomplex. Als het individu is hij of ze onzeker en zielig maar in een groep kan hij of zij alles doen. En ze weten wel dat ze zielig zijn dus worden ze vaak agressief. Ze hebben een soort macht noddig. Een activiteit dat hun zieligheid kan verbergen. Misschien bestaat er een woord voor dat soort personages. Misschien in mijn woordenboek, het gedeelte met de vloeken. En wat kan ik alleen doen om de toestand te veranderen? Helemaal niks. Alleen kan ik wachten om tijd voorbij te gaan. En dat is tragisch.

понедељак, 3. мај 2010.

-De angst-

Elke mens heeft een angst voor iets. De angst die ik heb is helemaal irationeel. Mijn probleem zijn de insecten. Ik kan niet beschirijven hoeveel ik van hen haat. En zonder één vaste reden. Toch, wanneer ik een kever in mijn kamer zie dan begint mijn hart sneller te kloppen en ik zoek iets waarmee ik die kever kan doodmaken. Als de kever toch vlucht en blijft in mijn kamer dan kan ik niet daarin slapen. Het feit dat een insec levende mens is interesseert me niet. Hoe tragisch! Ook kan ik niet begrijpen dat ze 300 keer kleiner dan ik zijn. Ik weet het echt niet waarom ik die angst heb... Misschien omdat de kevers meestal lelijk zijn. Dus als ik hen - kleine en donkere diertjes- zie ben ik bang dat ze mij bijten gaan. Maar zijn lelijkheid is niet het einige probleem. Want niet velen zijn lelijk. Bijvoorbeeld een vlinder of een lieveheersbeestje. Die dood ik niet. Die kan ik aanraken. Maar als het lieveheersbeestje geel is of als de vlinder zwart is dan ben ik bang van hen. Deze angst is een groot probleem in mijn leven. En ik weet het niet hoe ik het kan verliezen. Of ik ooit die angst zal verliezen... :(

недеља, 25. април 2010.

-Strange Paintings-


-Beneath the table-
Als je sommige schilderijen wil zien die niet zo bekend zijn dan kan je op het internet gaan en zien wat Google aanbiedt. Zoals ik gedaan heb. Ik typte 'strange panitings' en wat ik daar gevonden heb was heel interessant. Het bleek dat er een nieuwe wereld geopend is. Hier staan de schilderijen die voor mij heel interessant zijn. De eerste is genoemd: Beneath the table van Heather Nevay, de kunstenares van Glasgow. De taferelen op haar schilderijen zijn: meisjes met poppen of verraste kinderen die spelen, honden met menselijke hoofd of kleine dieren in vreemde kleding. Een beetje vreemd zouden wij zeggen maar ze verklaart dat haar doel geen schokken is. Ze wijst emoties van kinderen aan terwijl ze spelen. Terwijl ze volwassenen worden. Op haar schilderijen zijn ze geinterrumpeerd in het midden van hun spel. De kunstenares zelf is geЇnteresseerd in kinderen hun spel. Ze wil aantonen gevoel van onplezier van die kinderen die geintrrumpeerd zijn. Volgens haar herinnert dat ons op onze eigen kinderjaren.
-Fractal bones-
Dit is het werk van de Japanse schilder Kazuya Akimoto. Hij zei dat als een schilderij geen masterpiece is dan is alles de verspilling van de tijd. Hij wijst de objectiviteit aan en dat is volgens hem het belangrijkste ding. Dat is wat maakt een masterpiece.


Dit is een werk van Robert Peluce. Hij was meestal geinspireerd door materiaals, machines dat mensen kunnen dragen, absurdisme in het leven, relaties tussen mensen, en ook tragedie. Hij was 'Sir Realisme' genoemd. Ook was hij beelhouwer en hij deed animaties.
Hij was op voorstelling van het wereld geconcentreerd.








недеља, 28. март 2010.


Ik ben zo blij! Wat een mooie dag vandaag. De zon schijnt en het is warm. Na een verschrikkelijke koude winter kwam er de lente. Dat is de nieuwe energie voor ons die winter haten. Ik haat winter want het is te koud en de dagen duren korter. Het wordt straks donker. En het sneeuwt. De witte, natte sneeuw. Foei! En we dragen dikke kleren. Niets voor mij. Ik ben alleen gellukig als de zon schijnt. Als de bomen groen zijn. En de vogels zingen. Dan ga ik graag buiten. Ik hou van de geur die ik voel wanneer de lente is. Ik voel dat ik alles kan doen. Ik wil dat de winter nooit meer komt.

недеља, 21. март 2010.

Rammstein!!!


Gisteren zag ik Rammstein. Dat was de eerste keer dat ze een concert in Servië hadden. Er zijn geen woorden om die gebeurtenis te beschrijven. Het was iets spectaculairs, anderhalf uur van de pure macht en energie. De zanger stond als een dirigent van het hele publiek en we deden alles wat hij wilde. Zoals hij macht over ons had. We schreeuwden, dansten, sprongen en zongen samen met hen. "Da vidimo ruke" zei de zanger in goed Servisch. De wolken van vuur waren in de hele Arena. Want het vuur is een belangrijk deel van hun schow. Wij konden letterlijk de warmte van dit vuur voelen. Toen ze "Engel" speelden stond de zanger op het podium met de grote witte vleugels die op het einde brandden. En toen ze "Seemann" speelden, lieten ze een boot met een bandlied in het publiek. Het bleek zoals hij in de zee van het publiek voer. Volgens mij was alles perfect. Het beste concert dat ik ooit gezien heb. Zij klonken beter dan op cd. Zoals ik gezegd heb kan ik dat niet goed beschrijven. Jullie moeten dat alleen zien.

недеља, 14. март 2010.

"Servische broer"

Toen ik gisteren terug van de stad thuis ging hoorde ik twee jongens die in de bus stonden te praten. Ze praatten over een meisje:

"Hey broer, heb je Ivana opgebeld?"
"Nee, nog niet. Maar broer als ze iets van me wil dan kan ze mij eerst opbellen"
"Ja. Ze is wel mooi, broer!"
"Ja."
"Gaan we morgen naar Sova?"
"Ik weet het niet. Het is saai daar."
"Waarom niet, broer? Wees geen klootzak!"
"Had je wat, broer?"
"Sova is oke, vind ik."
"Maakt niet uit, broer!"

Broer, jouw elk woord is broer, dacht ik. Natuurlijk zei ik niets tegen hen. Maar het woord "broer" klonk in mijn hoofd. Hun gesprek was in de schaduw van dit woord. En ze zeiden "broer" niet omdat ze echte broeders waren."Broer" is een Servische kreet, een heel populaire kreet. Misschien willen we met "broer" aantonen dat we in de eendracht wonen. Dat we allemaal broeders en zusters zijn. Nee. Het is meer een gewoonte. Een manier om meer woorden te zeggen. Wat meisjes betreft bestaat er geen "zus" woord. Want meisjes zeggen ook: "Ja, broer" en "Nee, broer" Meestal klinkt dat vreemd en irritant. Maar dat is onze spreektaal. Ik vind dat elke Serviër het "broerprobleem" heeft. Want wij gebruiken dat woord te vaak. Het blijkt dat onze taal arm is. Dus moeten we meer boeken lezen om die broer te verdrijven.

недеља, 7. март 2010.

Bevriend met alcohol

Ik zag hem door mijn raam, hij stond alleen op de stille straat. Het was 3 uur 'smorgens en het was koud. Maar dat merkte hij niet want hij was echt bezopen. Hij is vaak bezopen. Hij schreeuwde en vloekte. Ik dacht dat hij op iemand boos was, maar ik zag niemand anders op de straat maar hem. Hij praatte met zichzelf en zag heel dwaas eruit. De zakken die hij droeg viellen uit zijn handen. Hij kon nauwelijks staan. Ik stond te kijken en ik voelde me droevig, want ik ken die man. Hij woont in mijn buurt en vroeger was hij een normale man. Hij heeft een familie maar ze verlieten hem. Zijn kinderen herkennen hem niet. Zij zeggen: "Dat is onze vader niet", ze schamen zich. Wat een ongelukkig lot. Hoe kan men zo snel veranderen? Want 5 jaar geleden was hij volgens mij nuchter en normaal. Is hij zeer ongelukkig nu? Kan hij geen andere oplossing behalve alcohol vinden? Is hij zich bewust van zijn dwaasheid? Wat is zijn probleem? Denkt hij aan zijn familie? Is er een behandeling voor hem? Een betere toekomst? Hopelijk ja. Tot dat zal hij eenzaam en gek door leven lopen.

недеља, 28. фебруар 2010.

With the lights out..

Op 29 september 1991 werd Smells like teen spirit op tv vertoond. Dat is het bekendste lied van de rock band Nirvana. Op die tijd was dat niet zo belangrijk voor mij omdat ik klein was maar toen ik dat lied enkele jaren geleden voor de eerste keer gehoord realiseerde ik dat het echte kunstwerk is. Muziek was fantastisch, met energie, de stem van Kurt was sterk en kermend en de verzen waren iets nieuws. Iets over opstandeling. Toen hoorde ik andere Nirvana's liederen en realiseerde dat ze heel goed waren. Dus Nirvana bracht iets nieuws in de muziek van de jaren negentig. Nirvana heeft geschiedenis van muziek veranderd. Toch bestaan er mensen die zeggen dat Smells like teen spirit een commercieel lied is en dat het een product is. Ik ben niet van mening dat dit de waarheid is want hoe kan iets commercieel zijn dat geschiedenis veranderde? Dat klopt niet. Men ziet de creativiteit in dit lied. En energie. Maar wanneer iets zo goed is hebben mensen de neiging te zeggen dat het commercieel is. En waarschijnlijk begrijpen ze dit lied niet. Jammer! Doch, is dit lied een van de beste liederen ter wereld dat ooit geschreven is.

http://www.youtube.com/watch?v=hTWKbfoikeg

недеља, 21. фебруар 2010.

Wat een cadeau...

Een cadeau is teken van de aandacht. Maar kan het cadeau dat een vriend of vriendin brengt iets meer over die personen zeggen? Ja wel. Cadeau mag niet duur zijn maar volgens mij is belangrijk dat men dit cadeau gebruikt kan. Het moet iets zijn wat je later niet gaat weggooien. De kwaliteit en creativiteit zijn belangrijk. Toch zijn er mensen die geen keus maken wat betreft cadeaus. Ze brengen hun eigen afval! Of iets ouds dat men niet kan gebruiken. Ik herinner me nog toen ik 16 was kwam er een tante uit Bosnie en bracht de grote chocola dat goedkoop, oud - en dus oneetbaar - was. Of mijn verwanten in Engeland die mij de lelijke, oude en MANNELIJKE (maat XXL) t-shirts gestuurd hebben. Verschrikkelijk! Wat betekent alle oude cadeaus die neven gaven? Dat betekent dat ze me niet warderen. Het is beter om niets mij te geven dan deze oude dingen. Want wie wil oude chocola eten en lelijke t-shirts dragen?

недеља, 14. фебруар 2010.

TV probleem

Hoeveel meer seizoenen tot het einde van de Veliki Brat show? Bestaat er het einde? Het is al vierde seizoen en ik kan niet meer uitstaan zo een grote dosis van slechte humor die ik daar zie. Ja, ik kan kanaal veranderen maar wanneer ik krant koop dan zal ik alweer zien wat er gisteren gebeurde. Wat zei hij of wat deed ze en nog veel onbelangrijke informaties. De conceptie van deze show is niet duidelijk. Wat moeten de deelnemers daar presenteren? Hun slecht gedrag, verbaal onmacht, naaktheid of wat anders? Waarom is dat zoveel interessant voor mensen die kijken, wanneer die show geen echte culturele waarde heeft? Het is een simpel vermaak, zou ik zeggen. Deelnemers staan op, poetsen hun tanden, eten en dat is alles. Heel saai. Na de show wanneer ze uit het lelijke huis gaan wacht de carriere op hen. Dan kunnen ze zanger of zangeres worden. En ze deden niets om dat doel te bereiken behalve hun lichamen toonden. Maar ze zijn wel zanger en zangeres! Want andere mensen kozen hen...
Op het einde zou ik mijn TV door het raam naar buiten gooien.