Bevriend met alcohol

Ik zag hem door mijn raam, hij stond alleen op de stille straat. Het was 3 uur 'smorgens en het was koud. Maar dat merkte hij niet want hij was echt bezopen. Hij is vaak bezopen. Hij schreeuwde en vloekte. Ik dacht dat hij op iemand boos was, maar ik zag niemand anders op de straat maar hem. Hij praatte met zichzelf en zag heel dwaas eruit. De zakken die hij droeg viellen uit zijn handen. Hij kon nauwelijks staan. Ik stond te kijken en ik voelde me droevig, want ik ken die man. Hij woont in mijn buurt en vroeger was hij een normale man. Hij heeft een familie maar ze verlieten hem. Zijn kinderen herkennen hem niet. Zij zeggen: "Dat is onze vader niet", ze schamen zich. Wat een ongelukkig lot. Hoe kan men zo snel veranderen? Want 5 jaar geleden was hij volgens mij nuchter en normaal. Is hij zeer ongelukkig nu? Kan hij geen andere oplossing behalve alcohol vinden? Is hij zich bewust van zijn dwaasheid? Wat is zijn probleem? Denkt hij aan zijn familie? Is er een behandeling voor hem? Een betere toekomst? Hopelijk ja. Tot dat zal hij eenzaam en gek door leven lopen.