Met tranen in mijn ogen...

Ik luister nu naar Florence & The Machine - What The Water Gave Me, en ik vind dit lied zeer mooi. Ook word ik triest ervan. Waarom is dat zo weet ik eigenlijk niet. Het lijkt dat ik altijd iets droevigs in bijna elk lied kan vinden. Dus ik luister en wacht op tranen te verschijnen. Maar het is goed dat ik niet onverschillig ben. Dikwijls probeer ik te ontdekken wat is dat in een lied dat mij triest maakt. Ik kom tot de conclusie dat het de combinatie van de stem en muziek is. De woorden zelf hebben soms weinig invloed op mij. Sommige zangers zouden over vuil toilet kunnen zingen en ik zou toch huilen waarschijnlijk wegens hun kermende stem en trage muziek. Bijvoorbeeld Maynard James Keenan (Tool) vind ik zo een goede zinger. Ik wardeer zijn zachte, kermende stem hoewel ik de tekst soms niet onmiddelijk versta. En ik snik ervan. Toch heeft Adele en haar Someone Like You de grootste invloed op mij. Als ik dit hoor wordt mijn gezicht altijd nat. Elke keer.

Wat is jouw lied om te huilen?